Odzież ochronna dla drwala

Właściwie dobrana i certyfikowana odzież ochronna – od kasku po rękawice – stanowi kluczowy element ograniczania ryzyka najgroźniejszych wypadków w pracy drwala.

Nadal ok. od 50 do 60 proc. drewna w Polsce pozyskuje się wykorzystując przenośne pilarki spalinowe, które są niezastąpione przy pozyskaniu grubych drzew liściastych oraz pozyskaniu w miejscach trudnodostępnych lub niedostępnych dla harwesterów.

Praca drwala jest bardzo niebezpieczna, a proces pozyskania generuje największą liczbę wypadków śmiertelnych i ciężkich w leśnictwie.

Dlatego w tej profesji oprócz przestrzegania zasad BHP, ważną rolę pełni właściwa odzież ochronna. Powinna ona spełniać wymagania odpowiednich norm, pośród których nadrzędną rolę pełni PN-EN 340 (obecnie znormalizowana jako PN-EN ISO 13688) określająca ogólne wymagania dotyczące odzieży ochronnej, takie jak ergonomia, nieszkodliwość, oznakowanie wielkości oraz informacje, które producent musi dostarczyć. 

Na głowę drwala
Kaski dla drwali muszą spełniać wymagania normy EN 397 (ochrona przed uderzeniami i spadającymi przedmiotami), normy EN 1731 (ochrona twarzy, np. wizjery siatkowe) oraz normy EN 352 (ochrona słuchu, np. zintegrowane nauszniki).

Kasków do prac na wysokości i arborystyki dotyczy norma EN 12492. Powinny one zapewniać lepsze zabezpieczenie przed uderzeniami z boku i lepsze trzymanie się głowy niż kaski dla drwali pracujących na poziomie gruntu.

Kask powinien być wykonany z tworzywa koloru jaskrawego (czerwony lub pomarańczowy). Zapewnia to dobrą widoczność w lesie. Tworzywo, z którego jest wykonany powinno być: lekkie, wytrzymałe oraz zabezpieczone przed promieniowaniem ultrafioletowym. Kask musi posiadać system wentylacji oraz łatwą regulację pozwalającą dopasować go do głowy. 

Musi być wyposażony w ochronniki słuchu. Winien posiadać skuteczne mocowanie ochronników słuchu. Nie mogą się one chwiać, a docisk nie może być zbyt duży. 
Siatka ochronna powinna jak najlepiej przylegać do daszka kasku.

Siatki mogą mieć oczka w kształcie kwadratu, bądź tzw. plastra miodu. Te w kształcie plastra miodu zapewniają lepszą widoczność. Mogą być wykonane z plastiku lub metalu. Dodatkowym wyposażeniem kasku może być osłona karku, która chroni przed śniegiem, obsypującym się igliwiem itp. 

Należy przestrzegać maksymalnego dopuszczalnego okresu użytkowania kasku. Na każdym kasku wybita jest data jego produkcji. Na temat tego czasu krąży wiele „legend” w środowisku, jedni twierdzą, że to jest 3 lata inni 5 lat. Tymczasem zgodnie z normą czas magazynowania oraz użytkowania określa producent kasku w instrukcji obsługi. Długość tego okresu może być różna. 

Dopuszczalny czas użytkowania kasków ochronnych wynosi zwykle od 3 do 5 lat od daty produkcji, ale zależy od materiału, intensywności użytkowania i konkretnych zaleceń producenta. Należy je bezwzględnie wymienić, gdy nastąpią uszkodzenia (pęknięcia, głębokie zarysowania), a także gdy minie zalecany okres, ponieważ materiały tracą swoje właściwości ochronne. Niektórzy producenci stosują wskaźniki (np. UV) informujące o konieczności wymiany kasku.

(...)

To jedynie fragment tekstu. Chcesz czytać całe teksty?  Zamów prenumeratę "Nowej Gazety Leśnej"!

WIĘCEJ